جوشکاری و برشکاری از جمله فرآیندهای صنعتی پرکاربرد و ضروری هستند که نقش بسزایی در صنایع مختلف ایفا میکنند. با این حال، این مشاغل بدون چالش نیستند و همواره با طیف وسیعی از خطرات بالقوه همراهند که میتوانند منجر به آسیبهای جدی یا حتی مرگ شوند. آموزش جوشکاری اصولی و کسب مهارت در آموزشگاه جوشکاری ولداسکیل، اولین گام برای شناخت و مدیریت این خطرات است. آگاهی از این مخاطرات، نه تنها جان کارگران را حفظ میکند، بلکه بهرهوری و کیفیت کار را نیز افزایش میدهد. در این راهنمای جامع، به بررسی دقیق این خطرات و ارائه راهکارهای پیشگیرانه میپردازیم تا محیط کاری ایمنتر برای همه فراهم شود.
یکی از بزرگترین چالشهای پیش روی جوشکاران و برشکاران، استنشاق مواد سمی و ذرات معلق در هوا است. گازهای سمی مانند اکسیدهای فلزات، ازن و مونوکسید کربن که در فرآیندهای حرارتی تولید میشوند، میتوانند به سیستم تنفسی آسیب رسانده و منجر به بیماریهای ریوی مزمن شوند. همچنین، ذرات فلزی ریز و غبارات نیز میتوانند وارد ریهها شده و مشکلات جدی تنفسی ایجاد کنند. استفاده از تهویه مناسب و ماسکهای تنفسی استاندارد برای حفاظت از سلامت ریهها ضروری است.
در حین جوشکاری و برشکاری، واکنشهای شیمیایی پیچیدهای رخ میدهد که منجر به تولید انواع گازها و فیومهای سمی میشود. این مواد، بسته به نوع فلز پایه و فلز پرکننده، میتوانند شامل اکسیدهای فلزاتی مانند آهن، منگنز، کروم و نیکل باشند. علاوه بر این، گازهای محافظ مانند آرگون و دیاکسید کربن نیز در صورت تجمع زیاد، میتوانند باعث کاهش اکسیژن محیط و خفگی شوند. استنشاق طولانیمدت این مواد، عواقب جبرانناپذیری بر سلامت دارد.
تجمع طولانیمدت ذرات و فیومهای سمی در ریهها، میتواند منجر به بروز بیماریهای ریوی مزمن و ناتوانکننده شود. فیبروز ریه که با سفتی و کاهش انعطافپذیری بافت ریه مشخص میشود، از جمله پیامدهای جدی است. همچنین، آسم شغلی و برونشیت مزمن نیز میتوانند در اثر تحریک مداوم مجاری تنفسی ایجاد شوند. این بیماریها نه تنها کیفیت زندگی فرد را کاهش میدهند، بلکه میتوانند طول عمر او را نیز تحت تأثیر قرار دهند.
ذرات معلق، که اغلب شامل ذرات بسیار ریز فلزی و غیرفلزی هستند، میتوانند به عمق ریهها نفوذ کرده و آسیبهای جدی ایجاد کنند. این ذرات به دلیل اندازه کوچکشان، به راحتی وارد جریان خون شده و بر سایر ارگانهای بدن نیز تأثیر میگذارند. از جمله اثرات کوتاهمدت میتوان به تحریک گلو و بینی، سرفه و تنگی نفس اشاره کرد، در حالی که در بلندمدت خطر ابتلا به سرطان و سایر بیماریهای جدی افزایش مییابد.
چشم و پوست، به دلیل قرار گرفتن مستقیم در معرض عوامل خطرناک، از جمله آسیبپذیرترین اعضای بدن در فرآیندهای جوشکاری و برشکاری هستند. اشعههای مضر فرابنفش و فروسرخ که از قوس الکتریکی ساطع میشوند، میتوانند باعث “چشم جوشکار” یا آفتابسوختگی قرنیه شوند. همچنین، پاشش فلز مذاب و ذرات داغ میتواند سوختگیهای شدید پوستی ایجاد کند. استفاده از عینک ایمنی مناسب و لباس محافظ برای جلوگیری از این آسیبها ضروری است.
قوس الکتریکی حاصل از جوشکاری، منبع قدرتمندی از اشعههای ماوراء بنفش (UV) و مادون قرمز (IR) است. اشعه UV میتواند باعث التهاب شدید قرنیه و ملتحمه چشم شود که به “چشم جوشکار” یا فوتوکراتیت معروف است. این عارضه با درد شدید، اشکریزش و حساسیت به نور همراه است. اشعه IR نیز میتواند به عدسی چشم آسیب رسانده و در طولانیمدت خطر ابتلا به آب مروارید را افزایش دهد. محافظت کامل چشم با ماسکهای جوشکاری استاندارد، الزامی است.
تماس مستقیم با فلز مذاب، جرقههای داغ، یا حتی قطعات داغ پس از اتمام کار، میتواند منجر به سوختگیهای شدید حرارتی شود. این سوختگیها، بسته به دما و مدت زمان تماس، میتوانند از درجه یک تا سه باشند و نیاز به مراقبتهای پزشکی فوری دارند. علاوه بر این، در فرآیندهای جوشکاری الکتریکی، خطر سوختگیهای ناشی از شوک الکتریکی نیز وجود دارد که میتواند آسیبهای داخلی و خارجی جدی به بدن وارد کند.
در حین جوشکاری و به خصوص برشکاری، ذرات داغ فلز و گدازهها با سرعت و فشار زیاد به اطراف پرتاب میشوند. این ذرات کوچک و بسیار داغ میتوانند با نفوذ به پوست، سوختگیهای کوچک اما متعدد ایجاد کنند. ورود این ذرات به چشم یا گوش نیز میتواند منجر به جراحات جدی شود. استفاده از لباسهای محافظ مقاوم در برابر شعله و عینک ایمنی، برای به حداقل رساندن این خطرات ضروری است.
خطرات الکتریکی در جوشکاری، به ویژه جوشکاری قوس الکتریکی، بسیار جدی هستند. تماس با مدارهای برقدار، چه به صورت مستقیم و چه از طریق تجهیزات نامناسب یا آسیبدیده، میتواند منجر به شوک الکتریکی شود که از سوختگیهای سطحی تا ایست قلبی متغیر است. ولتاژهای بالا و جریانهای قوی در دستگاههای جوشکاری، ریسک را افزایش میدهند. رعایت اصول ایمنی الکتریکی، استفاده از تجهیزات با عایقبندی مناسب و ارتینگ صحیح، برای جلوگیری از حوادث مرگبار ضروری است.
در جوشکاری قوس الکتریکی، ولتاژ مدار باز (Open Circuit Voltage) به ولتاژی گفته میشود که قبل از شروع قوس بین الکترود و قطعه کار وجود دارد و میتواند تا 80 ولت نیز برسد. این ولتاژ در صورت تماس مستقیم با بدن، پتانسیل ایجاد شوک الکتریکی را دارد. پس از شروع قوس، مدار بسته شده و جریان بالا برقرار میشود. هرگونه نقص در عایقبندی یا عدم رعایت فاصله ایمن در هر دو حالت، میتواند منجر به حوادث جدی شود.
تماس مستقیم با مدارهای برقدار یا تجهیزات معیوب میتواند منجر به شوک الکتریکی شود. شدت شوک بستگی به ولتاژ، مسیر جریان از بدن و مدت زمان تماس دارد. شوک الکتریکی میتواند باعث سوختگیهای داخلی، آسیب به بافتهای عصبی و عضلانی، و حتی ایست قلبی شود. کار در محیطهای مرطوب، با لباسهای خیس یا دستکشهای آسیبدیده، خطر تماس با برق و پیامدهای آن را به شدت افزایش میدهد.
ارتینگ (اتصال به زمین) صحیح دستگاههای جوشکاری و قطعه کار، یکی از مهمترین اقدامات پیشگیرانه در برابر خطرات الکتریکی است. ارتینگ، مسیر امنی برای تخلیه جریانهای ناخواسته فراهم میکند و از شوک الکتریکی جلوگیری میکند. همچنین، عایقبندی مناسب کابلها، نگهدارندههای الکترود، و سایر اجزای برقی، برای جلوگیری از تماس مستقیم با جریان و ولتاژ بالا حیاتی است. بازرسی منظم این عایقبندیها، ضامن ایمنی است.
جوشکاری و برشکاری ذاتاً با تولید حرارت شدید، جرقه و پاشش فلز مذاب همراه هستند که همگی میتوانند منابع قوی برای شروع آتشسوزی و انفجار باشند. جرقهها میتوانند تا فواصل دوری پرتاب شده و با مواد قابل اشتعال مانند چوب، پارچه، روغن یا گازهای محبوس، واکنش داده و فاجعه بیافرینند. جوشکاری در نزدیکی مخازن حاوی مواد شیمیایی یا سوخت نیز میتواند منجر به انفجارهای مهیب شود. بنابراین، ارزیابی دقیق محیط کار و اقدامات پیشگیرانه ضروری است.
جرقههای ناشی از جوشکاری و پاشش فلز مذاب، دمای بسیار بالایی دارند و میتوانند به عنوان یک منبع اشتعال قوی عمل کنند. این جرقهها میتوانند تا چندین متر پرتاب شوند و در صورت تماس با مواد قابل اشتعال مانند کاغذ، پارچه، روغن، یا حتی گرد و غبار فلزی، بلافاصله آنها را مشتعل کنند. عدم پاکسازی محیط کار از مواد قابل اشتعال، یکی از شایعترین علل آتشسوزی در عملیات جوشکاری است.
انجام عملیات جوشکاری و برشکاری در نزدیکی مخازن حاوی مواد شیمیایی قابل اشتعال، گازهای فشرده، سوختها یا گرد و غبارهای انفجاری، ریسک فاجعهباری را به همراه دارد. حرارت و جرقه میتواند باعث اشتعال یا انفجار این مواد شود. همواره باید قبل از شروع کار، محیط را از این مواد پاکسازی کرد یا آنها را به مکان امن منتقل نمود. دریافت مجوز کار گرم نیز در چنین محیطهایی الزامی است.
کپسولهای گاز مورد استفاده در جوشکاری (مانند اکسیژن، استیلن، آرگون) تحت فشار بالا هستند و در صورت آسیب دیدن، سقوط، یا قرار گرفتن در معرض حرارت شدید، میتوانند منفجر شوند. نشت گازهای قابل اشتعال از کپسولهای آسیبدیده نیز، در حضور جرقه یا شعله، میتواند منجر به انفجار شود. نگهداری صحیح، حمل و نقل ایمن، و بازرسی منظم شیرآلات کپسولها برای جلوگیری از این خطرات حیاتی است.
علاوه بر خطرات ذکر شده، جوشکاران و برشکاران با خطرات فیزیکی و مکانیکی متعددی نیز روبرو هستند. این خطرات شامل سقوط از ارتفاع هنگام کار بر روی سازههای بلند، سقوط قطعات سنگین در حین برشکاری، یا پرتاب شدن قطعات تحت فشار در عملیات برشکاری پلاسما یا واتر جت میشود. همچنین، کار در فضاهای محدود یا دارای تهویه نامناسب، میتواند خطرات دیگری مانند خفگی یا مسمومیت را به همراه داشته باشد. استفاده از تجهیزات ایمنی مناسب، کلید پیشگیری است.
در عملیات برشکاری، به ویژه برشکاری فلزات سنگین، خطر سقوط قطعات برش خورده وجود دارد. اگر قطعه به درستی مهار نشده باشد یا پشتیبانی کافی نداشته باشد، میتواند در حین یا پس از برش سقوط کرده و باعث آسیب جدی به افراد یا تجهیزات شود. برنامهریزی دقیق برای پشتیبانی و مهار قطعات قبل از برشکاری، و همچنین حفظ فاصله ایمن از محل برش، برای جلوگیری از این حوادث ضروری است.
برشکاری با تکنولوژیهایی مانند پلاسما یا واتر جت، با سرعت و فشار بسیار بالا انجام میشود. در این فرآیندها، قطعات کوچک فلزی یا ذرات آب میتوانند با نیروی بسیار زیاد به اطراف پرتاب شوند. این پرتابهها میتوانند باعث جراحات شدید چشمی، پوستی، یا حتی آسیبهای داخلی شوند. استفاده از حفاظهای مناسب، عینک و لباس محافظ و اطمینان از قرار نگرفتن افراد در مسیر پرتابهها، حیاتی است.
جوشکاران و برشکاران ممکن است نیاز به کار در ارتفاعات یا فضاهای بسته داشته باشند. کار در ارتفاع، خطر سقوط و جراحات جدی را به همراه دارد که نیازمند استفاده از تجهیزات ایمنی مانند کمربند ایمنی و داربستهای استاندارد است. کار در محیطهای بسته نیز میتواند منجر به تجمع گازهای سمی، کمبود اکسیژن، و دشواری در فرار در مواقع اضطراری شود. رعایت پروتکلهای ایمنی برای فضاهای بسته الزامی است.
تجهیزات حفاظت فردی (PPE) خط اول دفاع هر جوشکار و برشکار در برابر خطرات محیط کار است. این تجهیزات، که باید مطابق با استانداردهای بینالمللی باشند، شامل ماسکهای جوشکاری با فیلترهای مناسب برای محافظت از چشم و صورت در برابر اشعههای مضر و ذرات پرتاب شونده، دستکشهای مقاوم در برابر حرارت و برق، لباسهای کار ضد شعله، و کفشهای ایمنی میشوند. استفاده صحیح و نگهداری منظم از PPE، به طور چشمگیری ریسک حوادث را کاهش میدهد.
ماسک و کلاه جوشکاری، مهمترین وسیله حفاظت از صورت و چشم در برابر اشعههای مضر و پاشش فلز مذاب است. ماسکهای مدرن با فیلترهای خودکار تیره شونده (Auto-Darkening Filters)، به محض شروع قوس الکتریکی، به صورت خودکار تیره میشوند و دید واضحتری را برای جوشکار فراهم میکنند. این ماسکها باید به طور کامل صورت را پوشانده و دارای درجه تیرگی مناسب برای نوع جوشکاری باشند.
دستکشهای جوشکاری باید از چرم ضخیم یا مواد مقاوم در برابر حرارت و برق ساخته شده باشند. این دستکشها از دستان در برابر حرارت شدید، جرقهها، پاشش فلز مذاب و همچنین خطرات الکتریکی محافظت میکنند. طول دستکش باید کافی باشد تا مچ دست و بخشی از ساعد را نیز پوشش دهد. بازرسی منظم دستکشها برای اطمینان از عدم وجود سوراخ یا آسیبدیدگی، ضروری است.
لباس کار جوشکار باید از مواد مقاوم در برابر آتش و شعله، مانند کتان سنگین یا چرم، تهیه شده باشد. این لباسها از بدن در برابر حرارت، جرقهها و پاشش فلز مذاب محافظت میکنند. لباسهای مصنوعی که به راحتی ذوب یا مشتعل میشوند، نباید هرگز در محیط جوشکاری استفاده شوند. لباس باید گشاد و راحت باشد تا حرکت را محدود نکند، اما از آویزان بودن و گیر کردن به تجهیزات نیز جلوگیری شود.
علاوه بر ماسک جوشکاری، استفاده از عینک ایمنی زیر ماسک یا در حین عملیاتهای جانبی مانند سنگزنی، برای محافظت از چشم در برابر ذرات پرتابشونده ضروری است. محافظ گوش برای کاهش آسیب شنوایی ناشی از سروصدای زیاد در محیطهای صنعتی الزامی است. کفشهای ایمنی با سرپنجه فولادی و زیره مقاوم در برابر حرارت و نفوذ، از پاها در برابر سقوط اشیاء سنگین، پاشش فلز مذاب و خطرات الکتریکی محافظت میکنند.
تهویه مناسب و کنترل دقیق محیطی، از اصول اساسی ایمنی در عملیات جوشکاری و برشکاری است. هوای پاک در محیط کار، از تجمع گازها و فیومهای سمی جلوگیری کرده و خطر ابتلا به بیماریهای تنفسی را به حداقل میرساند. استفاده از سیستمهای تهویه موضعی (مانند هودهای مکنده) در نزدیکی نقطه جوش، و همچنین تهویه عمومی کارگاه، برای اطمینان از گردش هوای مناسب ضروری است. همچنین، پاکسازی محیط از مواد قابل اشتعال و ایجاد موانع فیزیکی برای کنترل جرقه، از اقدامات حیاتی است.
سیستمهای تهویه موضعی (Local Exhaust Ventilation – LEV)، مانند هودهای مکنده قابل حمل یا ثابت، با جذب مستقیم فیومها و گازهای سمی از منبع، از انتشار آنها در محیط جلوگیری میکنند. تهویه عمومی کارگاه نیز با تبادل هوای آلوده با هوای تازه، به کاهش غلظت آلایندهها در کل فضا کمک میکند. ترکیبی از هر دو سیستم، بهترین راهکار برای حفظ کیفیت هوای محیط کار و محافظت از سلامت کارگران است.
یک محیط کار تمیز و مرتب، به طور مستقیم بر ایمنی تأثیر میگذارد. انباشتگی ضایعات، روغن، گرد و غبار، یا مواد قابل اشتعال، خطر آتشسوزی و انفجار را به شدت افزایش میدهد. پاکسازی منظم محل کار، از جمله جمعآوری جرقهها و پاششهای فلزی، و همچنین سازماندهی ابزار و تجهیزات، از حوادث ناشی از سقوط، لغزش، و برخورد جلوگیری میکند و محیطی ایمنتر را فراهم میسازد.
در محیطهایی که چندین نفر در حال کار هستند یا مواد قابل اشتعال وجود دارد، ایجاد موانع محافظ ضروری است. پردههای جوشکاری مقاوم در برابر آتش (Welding Screens) یا دیوارهای موقت، میتوانند از انتشار جرقهها، پاشش فلز مذاب و اشعههای مضر به اطراف جلوگیری کنند. این موانع نه تنها ایمنی افراد غیر مرتبط را تأمین میکنند، بلکه محیط کار جوشکار را نیز از عوامل مزاحم محافظت میکنند.
هیچچیز به اندازه آموزش صحیح و آگاهی کامل، نمیتواند در پیشگیری از حوادث جوشکاری و برشکاری مؤثر باشد. کارگران باید به طور کامل با خطرات محیط کار، نحوه استفاده صحیح از تجهیزات حفاظت فردی، و پروتکلهای ایمنی آشنا شوند. آموزشهای دورهای، به روزرسانی دانش و مهارتها، و شناسایی خطرات خاص هر پروژه، برای حفظ جان و سلامت کارگران حیاتی است. مسئولیت آموزش و فراهم کردن محیطی ایمن بر عهده کارفرما است.
وریها و روشهای جوشکاری و برشکاری همواره در حال تغییر هستند و به همین دلیل، آموزشهای دورهای ایمنی برای جوشکاران و سرپرستان، از اهمیت بالایی برخوردار است. این آموزشها باید شامل جدیدترین دستورالعملهای ایمنی، نحوه استفاده از تجهیزات جدید، و روشهای شناسایی و کنترل خطرات باشد. بازآموزی منظم، اطمینان میدهد که دانش ایمنی کارگران همواره بهروز و کاربردی است.
هر پروژه جوشکاری یا برشکاری، محیط و شرایط خاص خود را دارد که میتواند خطرات منحصر به فردی را ایجاد کند. قبل از شروع هر پروژه، لازم است یک ارزیابی ریسک جامع انجام شود تا خطرات خاص آن پروژه، مانند وجود مواد قابل اشتعال، کار در ارتفاع، یا فضای بسته، شناسایی و برنامههای کنترلی مناسب برای آنها تدوین شود. این رویکرد پیشگیرانه، از بروز حوادث ناخواسته جلوگیری میکند.
تمامی کارگران و سرپرستان باید به طور کامل با دستورالعملهای ایمنی شغلی و استانداردهای ملی و بینالمللی مرتبط با جوشکاری و برشکاری آشنا باشند و به دقت آنها را رعایت کنند. این دستورالعملها شامل مواردی مانند حداقل تجهیزات حفاظت فردی، الزامات تهویه، روشهای اطفاء حریق، و نگهداری صحیح از تجهیزات است. رعایت این استانداردها نه تنها از بروز حوادث جلوگیری میکند، بلکه از پیامدهای قانونی نیز محافظت میکند.
با وجود تمام اقدامات پیشگیرانه، حوادث همچنان ممکن است رخ دهند. بنابراین، آمادگی برای شرایط اضطراری و توانایی ارائه کمکهای اولیه فوری، حیاتی است. هر کارگاه جوشکاری باید به تجهیزات اطفاء حریق مناسب مجهز باشد و کارکنان نیز آموزشهای لازم برای استفاده از آنها را دیده باشند. همچنین، وجودکیت کمکهای اولیه کامل و آموزش کارکنان در زمینه کمکهای اولیه، میتواند در کاهش شدت آسیبها و حفظ جان مصدومین بسیار مؤثر باشد.
وجود کپسولهای آتشنشانی مناسب (مانند نوع ABC برای اطفاء انواع حریق) در دسترس، و همچنین آموزش منظم کارکنان در مورد نحوه صحیح استفاده از آنها، از اهمیت بالایی برخوردار است. علاوه بر کپسول، پتوی آتشنشانی و سیستمهای آبپاش اضطراری نیز میتوانند در مهار حریقهای کوچک و جلوگیری از گسترش آنها مؤثر باشند. مکانیابی مناسب تجهیزات و بازرسی دورهای آنها، از الزامات است.
در هر کارگاه جوشکاری، یک کیت کمکهای اولیه جامع و در دسترس باید وجود داشته باشد. این کیت باید شامل لوازم پانسمان، مواد ضدعفونیکننده، داروهای ضروری برای سوختگی و جراحات، و تجهیزات لازم برای احیای قلبی ریوی (CPR) باشد. حداقل یک یا چند نفر از کارکنان باید آموزشهای تخصصی کمکهای اولیه را دیده باشند تا در صورت بروز حادثه، بتوانند اقدامات اولیه و حیاتی را انجام دهند.
داشتن یک برنامه مدون برای شرایط اضطراری، شامل نقشهها و مسیرهای فرار، نقاط تجمع امن، و شماره تلفنهای اضطراری، برای همه کارکنان ضروری است. این برنامه باید به صورت منظم مورد بازبینی قرار گیرد و با تمرینهای عملی (مانند مانورهای تخلیه)، آمادگی کارکنان را در مواقع واقعی افزایش دهد. آگاهی از این برنامهها، میتواند در مواقع بحرانی، جان افراد را نجات دهد.
جوشکاری و برشکاری، اگرچه مشاغلی پرخطر هستند، اما با رعایت اصول ایمنی و استفاده صحیح از تجهیزات حفاظت فردی، میتوانند به محیطهای کاری امن تبدیل شوند. شناخت کامل خطرات جوشکاری و برشکاری، از جمله آلایندههای تنفسی، اشعههای مضر، خطرات الکتریکی، و ریسکهای آتشسوزی، گام اول در پیشگیری است. آموزش جوشکاری در مراکز معتبر و ایجاد یک فرهنگ ایمنی قوی، مسئولیت مشترک کارفرمایان و کارگران است. با تعهد به ایمنی، میتوانیم از حوادث جلوگیری کرده و سلامت و آینده شغلی همه را تضمین کنیم.
متداولترین خطرات شامل استنشاق فیومها و گازهای سمی، آسیبهای چشمی و پوستی ناشی از اشعه و جرقه، سوختگیهای حرارتی و الکتریکی، خطر آتشسوزی و انفجار، و خطرات فیزیکی مانند سقوط اشیاء است.
"چشم جوشکار" یا فوتوکراتیت، التهاب قرنیه ناشی از قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش قوس جوشکاری است. با استفاده از ماسک جوشکاری استاندارد با فیلتر مناسب میتوان از آن جلوگیری کرد.
PPE ضروری شامل ماسک جوشکاری، دستکشهای مقاوم در برابر حرارت و برق، لباس کار ضد شعله، عینک ایمنی، محافظ گوش، و کفش ایمنی با سرپنجه فولادی است.
برای جلوگیری از آتشسوزی، محیط کار باید از مواد قابل اشتعال پاکسازی شود، کپسولهای آتشنشانی در دسترس باشند، و پروانههای کار گرم در صورت نیاز صادر شود.
تهویه مناسب (موضعی و عمومی) از تجمع فیومها و گازهای سمی جلوگیری کرده و خطر ابتلا به بیماریهای تنفسی را کاهش میدهد و کیفیت هوای محیط کار را بهبود میبخشد.
خطر اصلی شوک الکتریکی و سوختگی است. با ارتینگ صحیح تجهیزات، عایقبندی مناسب کابلها، و عدم کار در محیطهای مرطوب میتوان از آن محافظت کرد.
بله، جوشکاری در فضای بسته بسیار خطرناک است زیرا میتواند منجر به تجمع گازهای سمی، کمبود اکسیژن، و دشواری در فرار در مواقع اضطراری شود. تهویه اجباری و نظارت الزامی است.
در صورت بروز حادثه، ابتدا منطقه را ایمن کنید، منبع خطر را قطع کنید، و سپس به مصدوم کمکهای اولیه ارائه دهید و با اورژانس تماس بگیرید.
آموزش ایمنی به کارگران کمک میکند تا خطرات را شناسایی کرده، از تجهیزات به درستی استفاده کنند، و پروتکلهای ایمنی را رعایت کنند که در نهایت منجر به کاهش حوادث و حفظ جان آنها میشود.
بله، لباسهای جوشکاری باید از مواد مقاوم در برابر آتش و شعله مانند کتان سنگین یا چرم ساخته شوند تا از بدن در برابر حرارت، جرقه و پاشش فلز مذاب محافظت کنند.
