پرجینگ یک محافظ شیمیایی (گازی) برای جلوگیری از اکسیداسیون است، در حالی که پشت‌بندهای فیزیکی (مسی و سرامیکی) از حوضچه مذاب پشتیبانی کرده و به شکل‌دهی آن کمک می‌کنند.

خیر، CO2 یک گاز فعال است و باعث اکسید شدن شدید ریشه جوش می‌شود. برای پرجینگ فقط باید از گازهای خنثی (مانند آرگون) یا بی‌اثر استفاده کرد.

بهترین روش استفاده از آنالایزر اکسیژن است. اما یک روش تجربی، قرار دادن یک قطعه تیتانیوم داغ در خروجی گاز است؛ اگر رنگ آن تغییر نکند، پرجینگ موفق بوده است.

خیر، این پشت‌بندها یکبار مصرف هستند و پس از جوشکاری به راحتی از قطعه کار جدا می‌شوند.

ریشه جوش دچار اکسیداسیون شدید یا "شوگری شدن" (Sugaring) می‌شود که مقاومت به خوردگی آن را از بین برده و جوش را شکننده می‌کند.

بله، آلومینیوم نیز در دمای بالا به شدت اکسید می‌شود و برای دستیابی به یک جوش باکیفیت، استفاده از پشت بند گاز آرگون ضروری است.

به عنوان یک قانون کلی، حدود ۱۰ تا ۱۵ لیتر بر دقیقه مناسب است، اما این مقدار به حجم فضایی که باید پر شود بستگی دارد.

بله، اما کاربرد اصلی آن برای فرآیندهای سریع‌تر مانند GMAW و FCAW است. در فرآیند TIG معمولاً پرجینگ گاز ترجیح داده می‌شود.

این روش هم برای ورق‌های نازک (برای جلوگیری از سوختگی) و هم برای ضخامت‌های بالا در فرآیندهای اتوماتیک (برای شکل‌دهی ریشه) کاربرد دارد.

پرجینگ گاز برای فولاد کربنی لازم نیست، اما برای افزایش سرعت و کیفیت در جوشکاری یک طرفه، می‌توان از پشت‌بندهای سرامیکی یا مسی استفاده کرد.